Meral Meri ~ Kahire'de Büyümek

Çocukluğum uçurtmalar yapardı benim, Kahire'nin damlarına.
Sarı fırtınalar kopardı haftada bir,sonra başımın üstüne konar-
Sonra yine göçüp giderdi Gize'nin etekleri altına.
Çok sonra seyyah olan bir deve bile tanımıştım;
O da çocukluğumun dedesiydi benim,
Kahire'nin camiilerine hiç yorulmadan buluşmalar taşır -dururdu.
Ağır ağır ,fersah fersah, huşu içinde gezgin bir dedecikti o.
İskenderiye'den Nil'e uzanan çocukluğumun uçurtmaları bugün bile hala sarıdır...
Masmavi cennetin içinde saklı olan çocukluğum-
Yalansız benimdir...
Ve o şimdi Afrika'nın ağabeysidir.

Meral Meri ~ Kahire'de Büyümek

Çobanın İlme Aşkı

Çobanın İlme Aşkı

Eline ekmeğini alan her kişi,
Ekmeğine bal sürebilen kişi olamaz.
Ekmek yemekle deve güdülmez.
Çoban çayırları yazı tahtası gibi görür de,
Ona iltifatla muamele eder.
Ekmekle sevmek ise çobana çok uzaktır,
Bu yüzden deve güdmez...
Deve güden de mal derdine seyyah olmaz.
Kimyayı da çözmek için, devesine de,
Ayağının altında olana da hürmet etmez.
Derdi mal olanın güdecek devesi,
Ancak kaçan bir deve olur.
Mal sevdası olan ise devesi kaçarken
Kovalayan ayağın savurduğu kumlarıyla hemhal olmaz.
Gözleri de deve sevdasına irişmeyince,
Kaçan devenin sevdasına da eremez.

(Meral Meri)

30.12.14.İstanbul