Kendi Derinliğimin Ötesine Gittim / Rüzgar Gülü Ve Yay

Konuşacak bir şey bulamamıştım
Ölçülemez o zaman parçasının içindeyken;
Halbuki ben karlarla kaplıydım,
O kanlı sokakta yaşarken bile
Sahi ben kimdim,
Bir Pigme olmadığım kesindi.
Ama kimdim işte?
Bir avcının kralına takdim edeceği
Ama sonra düşüp boynunu kıracak olan bir karaca mıydım?
Çıkışlarım hep kısa bacakla -
İnişlerim de hep uzun bacakla mı olacaktı?
Hayır hayır,bana artık öyle bakmayı bırakmalısın kırmızı çatılarından;
Ben bir söğüt ağacının yalnızlığını anlatmak istemiştim sadece...
Ölçebilir misin bu zamanı -arnavut kaldırımlarımda yürürken?

Meral Meri / Kendi Derinliğimin Ötesine Gittim / Rüzgar Gülü Ve Yay

02.02.19.İst.

Meral Meri ~Kara Kutu

Ilık bir bahar sabahıydı
Kır papatyalarını ilk kez görüp aşık olduğum zaman
Patika yolun sağını ve solunu süslemişlerdi
Tıpkı beyaz tatlı küçük nedimeler gibiydiler
Saf ve gülümseyen neşeli canlılar
Yolun sonunda bir baraka
Ve onun hemen yanında da görkemli bir söğüt ağacı vardı
Yüzümü okşayacak kadar yakındı bana
Elimle onu sevecek kadar yakındım ona
Tanıştığım yegâne sanatçının nazik bir hediyesiydi bu
Bunu görüp hissedecek kadar yaşamışlığımla tanıştırılmıştım
Biliyorum, insan ki; kendini saklayarak yaşayabilen tek kara kutuydu
Kabarık elbiselerimizin içinde
Çizmelerimizin ezdiği
Ve solucanlar gibi, sürünerek topraktan önce saklandığımız yerdi insan.

Meral Meri ~Kara Kutu

30.10.18.İst.